Pierwsze wzmianki o Kalinowie
Pierwsza wzmianka o Kalinowie pochodzi z 1499 roku - dotyczy sporu proboszcza parafii Kalinowo, księdza Macieja o wieś Kleszczewo przyłączoną do parafii Jucha.
Osadnicy Kalinowa pochodzili z pobliskiego Mazowsza. Większość wsi (około 30)na terenie obecnej gminy Kalinowo powstała do 1525 roku. Mogło to wiązać się z tym, że teren gminy był sporny i nawet po traktacie melneńskim rościła do niego pretensje strona polska. Zagospodarowanie tych ziem oddalało niejako pretensje polskie - ostatecznie wyjaśnione przez komisję graniczną (śladem jej działań jest słup graniczny nad rzeką Ełk w Boguszach koło Prostek z 1545 roku).
Sekularyzacja Prus (1525r.) pociągnęła za sobą zmianę wyznania katolickiego na protestanckie, w Kalinowie nastąpiło ono w 1529 roku, podobnie jak w starszej od Kalinowa parafii Lisewo. Ludność do końca XVI wieku była całkowicie polska.
Rozwój Kalinowa na dÅ‚ug czas zahamowaÅ‚ najazd Tatarów. Po bitwie pod Prostkami (8.X.1656r.) odÅ‚Ä…czyli siÄ™ oni od wojsk polskich siejÄ…c pożogÄ™ i zniszczenie na terenie Prus. W Kalinowie uprowadzili pastora Baranowskiego - (zmarÅ‚ na galerach na dalekiej Krecie), a straty w ludnoÅ›ci byÅ‚y tak duże (ponad 800osób), iż dopiero z koÅ„cem XVII wieku Kalinowo potrafiÅ‚o je wyrównać. Zaledwie osiÄ…gniÄ™to stan sprzed najazdu, wieÅ› dopadÅ‚a - tak jak resztÄ™ Mazur - zaraza dżumy, która poprzedzona klÄ™skÄ… gÅ‚odu w 1710 roku w samym tylko Kalinowie uÅ›mierciÅ‚a 226 osób, w parafii ponad 1000. Ziemie ponownie siÄ™ wyludniÅ‚y, próba zasiedlenia osadnikami z Niemiec na terenie gminy Kalinowo nie powiodÅ‚a siÄ™.
KlÄ™ski przyhamowujÄ…, ale nie zatrzymujÄ… rozwoju, w XVIII wieku Kalinowo jest duża wsiÄ… koÅ›cielnÄ… z prawami do jarmarków. W 1800 roku na terenie obecnej gminy istniejÄ… 3 szkoÅ‚y parafialne i 27 wiejskich. Dużą zasÅ‚ugÄ™ w rozwój szkolnictwa wniósÅ‚ MichaÅ‚ Pogorzelski, pastor parafii Kalinowo w latach 1780-1788, postać niezwykle barwna i oryginalna. DbaÅ‚ on zarówno o poziom nauczania jak i rozwój sieci szkolnej. ByÅ‚ też autorem wierszy, niektóre z nich zapisywaÅ‚ na marginesach akt koÅ›cielnych. Krążące o nim anegdoty przetrwaÅ‚y jego Å›mierć. Pochowany zostaÅ‚ na cmentarzu przykoÅ›cielnym obok zakrystii.
