Późniejsze dzieje Kalinowa…
Wiek XIX przynosi zmiany w zarzÄ…dzaniu i strukturze ludnoÅ›ci. Reforma administracji w 1818 roku uksztaÅ‚towaÅ‚a z maÅ‚ymi wyjÄ…tkami ksztaÅ‚t obecnej gminy - odpadÅ‚y Cimochy. Poszczególne zarzÄ…dzenia wÅ‚adz z 1834, 1873 i 1888 roku doprowadzajÄ… do usuniÄ™cia jÄ™zyka polskiego ze szkóÅ‚, choć jeszcze pod koniec XIX wieku 76% ludnoÅ›ci w parafii Kalinowo mówiÅ‚o po polsku, w parafiach Pisanica i Borzymy procent byÅ‚ znacznie wyższy.
Trzykrotne przemarsze wojska rosyjskich w I wojnie światowej spowodowały znaczne straty w Kalinowie i na terenie gminy. Spalono wsie: Skrzypki, Borzymy i Stożne.
PozostaÅ‚oÅ›ciÄ… walk sÄ… liczne cmentarze na których obok siebie leżą żoÅ‚nierze niemieccy jak i rosyjscy - rzecz nie do pomyÅ›lenia w II wojnie Å›wiatowej. 11 z tych cmentarzy wpisano na listÄ™ obiektów objÄ™tych ochronÄ… konserwatora zabytków.
Plebiscyt z 1920 roku Polacy przegrali - na terenie gminy tylko 24 osoby opowiedziały się za przyłączeniem do Polski (w powiecie ełckim 44).
W 1924 roku odbudowano spalony w 1914 roku koÅ›cióÅ‚ z 1725 roku. SzybkÄ… odbudowÄ™ zniszczeÅ„ wojennych Kalinowo zawdziÄ™cza nie tylko dotacjom napÅ‚ywajÄ…cym z gÅ‚Ä™bi Niemiec. Również jego pozycja i wÅ‚asne zasoby miaÅ‚y tu pewne znaczenie.
Kalinowo stanowiÅ‚o dość istotny punkt przygranicznej wymiany handlowej, znajdowaÅ‚o siÄ™ bowiem w obrÄ™bie strefy przygranicznej - gdzie poruszanie siÄ™ byÅ‚o uÅ‚atwione zarówno w okresie zaborów, jak i w okresie miÄ™dzywojennym. MieczysÅ‚aw OrÅ‚owicz (miÄ™dzywojenny autor przewodników turystycznych) nazywa Kalinowo miasteczkiem co ma uzasadnienie zarówno w wielkoÅ›ci - w 1939 roku 670 mieszkaÅ„ców - jak i prawach do jarmarków, które Kalinowo posiadaÅ‚o od dawna, a w XVIII wieku bydÅ‚o na jarmarki w Kalinowie przyganiano aż z Podola.
Innym źródÅ‚em dochodów mieszkaÅ„ców, nielegalnym wprawdzie, ale nie bez znaczenia, byÅ‚ przemyt. W zależnoÅ›ci od okresu przemycano przez granicÄ™ sól, bydÅ‚o, machorkÄ™, zapalniczki, itp. Skala przemytu byÅ‚a zróżnicowana, zajmowaÅ‚a siÄ™ nim gÅ‚ównie ludność uboższa dla której stanowiÅ‚ czÄ™sto dość istotne źródÅ‚o dochodu.
